தந்தைப் பெரியார் பார்ப்பனீயம் இந்தியாவில் மூன்று முகங்களைக் கொண்டிருக்கிறது என்றார். ஒன்று வலதுசாரி இந்துத்துவ முகம், நடுநிலையாகத் தோன்றமளிக்கும் காங்கிரஸின் இந்திய தேசிய முகம், இடதுசாரி பொதுவுடமை காட்டும் முகம். அணிகின்ற முகமூடிகள் வெவ்வேறு தன்மையுடையனவாய்த் தோன்றுகிற போதும் உள்ளிருந்து தொழிற்படுகின்ற சக்தியாய் பார்ப்பனீயம் இருக்கிறது. தனது நலன்களை காப்பாற்றிக்கொண்டு, மக்களை அதிகாரத்தின் நுகத்தடிகளில் வைத்திருக்க, காலத்துக்கும் இடத்துக்கும் ஏற்ப அது முகமூடிகளைத் திறம்பட பயன்படுத்துகிறது. நந்திகிராமில் பூணூல் திருவிழா நடத்தி தனது சாதித் திமிரை காட்டும் காம்ரேடுகள் அணிவது நவ- இடதுசாரி முகமூடி எனில், கேரளாவில் நியாயமான நீர்ப்பங்கீட்டை மறுக்க அறிவியல், தேசிய அரசியல் என்று நியாயப்பூர்வமான வழிகள் அனைத்தையும் இடது கையால் தள்ளும் மூர்க்கத்தனமான நயவஞ்சக முகமூடி. இந்த வார பூங்காவில் நந்திகிராம் அரச பயங்கரவாதத்தினை ஒட்டி வெளிவந்த பதிவுகள் சில தொகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

நந்திகிராமில் நடந்தது அரசின் தவறான அணுகுமுறையின் விளைவு என்று யாரும் நினைக்கமுடியாது. ஜனவரியில் அரசின் நிலஆக்கிரமிப்பு தொடர்பான பிரச்சனைகளிலேயே 6 பேர் கொல்லப்பட்டபின்னும் அரசு தனது அணுகுமுறைகளில் எந்த மாற்றத்தையும் கொண்டுவரவில்லை; மக்களைப்பற்றிய அலட்சியமிக்க, அதிகார பார்வைகொண்ட பார்ப்பனீய மனப்பான்மையுடன் போலீஸ் மற்றும் ஒடுக்குமுறை சக்திகளை பயன்படுத்தி தொடர்ந்து அழுத்தங்களைச் செலுத்தியே வந்தது அதன் அப்பட்டமான சார்புநிலையையும், மக்கள் விரோத அணுகுமுறையையுமே காட்டுகிறது. 4000-5000 எண்ணிக்கையிலான ஆயுதம் தாங்கிய போலீஸார் ஒரு கிராமத்தின் மேல் நடத்திய திட்டமிட்ட வன்முறை என்று இது வெளியில் தெரிந்தாலும், மூளையின் அணுக்களில் எல்லாம் படிந்து போய்விட்ட மக்களைப்பற்றிய அலட்சியமும், தனது நலன்களைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளும் வெறியுமே இந்த அரசபயங்கரவாதத்தின் ஊற்றுக்கண்களாகும்.

இடதுசாரி இந்துத்துவம் இப்படியான செயற்பாடுகளில் சற்றும் கூச்சமின்றி ஈடுபடும் போது வலதுசாரி தன்னை மீட்டெடுக்கவும், புதுக்கிக்கொள்ளவும் தனது பழைய வழிமுறைகளில் ஒன்றையே கையில் எடுக்கிறது. சூத்திரனுக்கொரு நீதி என்று சாதிக்கொரு நீதி சொல்லும் சாத்திரச்சதிகளுக்கு எப்போதும் போல் புதுவிளக்கம் கொடுக்கவும், வார்த்தை ஜாலங்களில் மூடிமறைக்கவும் தொடங்குகிறது. மனுநீதி குப்பை என்ற திருவின் கட்டுரை அதைக் கட்டுடைக்கும் தொடர் முயற்சிகளில் ஒன்று.

தமிழக வரலாறு பற்றி மதனை முன்னிருத்தி வழங்கப்பட்ட பதிலானது பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது. மதன் போன்றவர்கள் ஏற்கனவே எழுதப்பட்ட வரலாறுகளை ஜனரஞ்சகமாக எழுதும் திறனுடையவர்கள்; அவர்களை தமிழக வரலாற்றை எழுதுமாறு கேட்பது ஒருவகையில் பொருந்தாது என்றபோதும், தமிழக வரலாறு உண்மையான முறையில் எழுதப்பட வரலாற்றாய்வாளர்களும், அறிஞர்களும், அரசும் முனைய வேண்டும் என்பது தமிழக வரலாறு இதுவரை எழுதப்படவில்லை என்ற எதார்த்தத்தைக் காட்டுகிறது.

வழமைபோல இராம.கி அய்யாவின் கட்டுரை செய்திகள் பல வழங்கி நம்மைச் சிந்திக்கச் செய்கிறது. இது தவிர விக்கிபீடியாயின் நம்பகத்தன்மை தொடர்பான கட்டுரை ஒன்றும் முக்கியமானது. கண்ணகி சிம்மவாஹினியாகும் கதை பற்றிய புகைப்படப்பதிவு சமகாலத்தில் நடக்கும் சம்ஸ்கிருத மயமாக்கம் பற்றிய பதிவு. சில நகைச்சுவை கட்டுரைகளும் முத்துலெட்சுமியின் வித்தியாசமான அணுகுமுறை பற்றிய கட்டுரையும், இன்னும் பிற கட்டுரைகளும் இவ்விதழை அலங்கரிக்கின்றன.