இந்தியா விவசாயிகளின் நாடு என்றும், விவசாயிகளே இந்நாட்டின் முதுகெலும்பென்றும் சொல்லப்பட்டு வருகிறது. வழக்குகளாலும், வறட்சியாலும் நீரற்றுப்போன ஆறுகளாலும், வேறு தொழில்களுக்குக் கிடைக்கும் ஊக்கம் விவசாயத்திற்குக் கிடைக்காத நிலையிலும், பெருவாரியான கிராமத்து மக்கள் நகர்களை நோக்கித் தொடர்ந்து நகர்ந்துகொண்டிருப்பதாலும் பல கிராமங்களில் தரிசு நிலங்கள் பெருகிக்கொண்டு வருகின்றன. நகருக்குச் சென்ற மக்களின் நிலையும், உழைக்கும் மக்களை இழந்த கிராமத்தின் நிலையும் பெரும் சமூக, பொருளாதார மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக் கூடியன. வறட்சியைக் காரணம் காட்டி நிலத்தைத் தரிசாகப் போடாமல், எவ்வித நிலத்திலும் பயிர் வளரும் என்பதை நமக்கு மறுபடியும் சொல்லித்தர ஒரு பெல்ஜியம் நாட்டுக்காரர் தேவைப்படுகிறார். விவசாயத்தைக் குறித்து நல்ல பதிவுகளை எழுதிவரும் சம்சாரி "தமிழ் விவசாயிகளுக்கு வழிகாட்டும் வெள்ளைக்காரர்" என்ற பதிவில் இந்த பெல்ஜியம் நாட்டவர் புதுவைக்கு அருகில் ஒரு தரிசு நிலத்தைப் பண்படுத்திய முறையையும் அதிலே தான் கண்ட தோட்டத்தின் அழகையும் சொல்லி, நம்மை யோசிக்க வைத்திருக்கிறார். இதனையொட்டிய கருப்பொருளான கிராமத்து மக்களின் நகர்நோக்கிய இடம்பெயர்தலை ஒரு வீதிநாடகக் கருவாக்கிய பிரளயன் நாடகக் குழுவினரின் "பயணம்" நாடகம், தனக்குள்ளும், தன்னைப் போலப் பார்க்க வந்தோருள்ளும் என்னென்ன தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியது என்பதையும், உழைக்கும் மக்களின் உணர்வுகளையும், பிரச்சினைகளையும் பேசுபவை இத்தகைய வீதி நாடகங்களே என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார் ஆழியூரான். சொகுசு அரங்கங்களில் நிகழும் எத்தனை நிகழ்வுகள் வெற்றுக் கேளிக்கையாக மட்டுமிருக்கின்றன என்பதையும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். அப்படியே சமூக நிலவரங்களைப் பேசும் இத்தகைய அரங்குகளுக்கு வறிய மக்களில் எத்தனை பேர் போக இயலும்? இத்தகைய குறைகளைக் களைவதற்காக நிகழ்கின்றவையே வீதி நாடகங்கள். இவையே மக்களோடு உணர்வளவில் அண்மித்திருக்கின்றன. ஒரு காலத்தில் ஆதிக்கம் குன்றியிருந்த இவை தற்போது மீட்டெடுக்கப்படுவது மகிழ்வைத் தருகிறது.